Tradycyjne podejście do ochrony sieci zakładało istnienie twardej granicy między wnętrzem a zewnętrzem. Obecnie przyjmuje się, że tożsamość użytkownika stanowi aktualny obwód obronny. Model braku domyślnej ufności wymaga ciągłej weryfikacji każdej prośby o dostęp. System autoryzuje na odczyt plików wyłącznie po dokładnym sprawdzeniu kontekstu sesji.
Lokalizacja urządzenia, jego kondycja techniczna oraz pora dnia mają kluczowe wpływ na przyznanie uprawnień. Nawet firmowy pracownik nie otrzymuje automatycznego dostępu do krytycznych baz danych. Zamiast tego wdraża się zasadę najmniejszych uprawnień, ograniczając możliwości do absolutnego minimum. Taka strategia minimalizuje ryzyko rozprzestrzeniania się złośliwego oprogramowania w przypadku przejęcia konta.
Złośliwy aktor przemieszczający po sieci napotyka kolejne bariery przy każdej próbie eskalacji. Segmentacja danych zapewnia, że kompromitacja jednego segmentu nie naraża całej infrastruktury. Wdrożenie tego modelu wymaga dokładnej inwentaryzacji wszystkich aktywów cyfrowych. Administratorzy muszą dokładnie określić, kto potrzebuje dostępu do określonych zasobów w danym celu.
Ciągłe monitorowanie aktywności pozwala na wykrycie nieprawidłowości w czasie rzeczywistym. Algorytmy badają zachowania użytkowników, wyłapując odchylenia od ustalonego wzorca. Dzięki temu ochrona staje się dynamicznym procesem, a nie tylko statycznym zestawem reguł. Zaufanie w tym modelu nigdy nie jest automatyczne, lecz musi być nieustannie potwierdzane.